Yn y car ar y ffordd adref, allan o nunlla a heb i mi sylweddoli, roeddwn i’n crio.
Mae ‘na gymaint o bobl yn parhau i wneud jôc a defnyddio geiriau sy’n gysylltiedig â salwch meddwl yn rhy ysgafn.
Dwi’n teimlo ar goll ac yn ddryslyd. Dwi ddim yn gwybod be sy’n digwydd a dwi ddim yn gwybod be i neud.
Mae gen i ‘social anxiety’, wbath ddigon cyffredin erbyn hyn, ond pan ddechreuais i deimlo felma, oni’n teimlo mor unig a ‘gwahanol’.
Rwy’n gwybod nad yw creu niwed corfforol yn ffordd iach i ymdopi â phoen meddyliol, ond mae’n gaethiwed, ac am rai eiliadau, yn ddihangfa.
Mae iselder yn gwneud i mi bellhau fy hun oddi wrth y bobl sydd agosaf ata’i ac ar adegau yn gwneud i mi eu gwthio i ffwrdd.
Mae cyfaddef eich bod angen help gyda’ch iechyd meddwl – gyda’ch ymennydd chi eich hun – yn un o’r pethau anodda.
Dwi’n meddwl mai’r adeg pan oeddwn i’n 19 ydi’r adeg olaf i mi gofio i mi fod yn “iawn” o gwmpas bwyd.
Dwi’n teimlo mod i ddim yn ffitio mewn yn nunlla nac efo neb. Dwi’n bodoli ond ddim yn byw.
Mae bod mewn perthynas newydd yn gyffrous, ond yn gallu bod yn gymhleth os ydych yn dioddef â salwch meddwl.
Dwi’n byw mewn bybyl. Dwi’n edrych allan o’r bybyl ar fywyd pobl o nghwmpas ond dwi ddim yn rhan o ddim byd nac yn perthyn i neb. Dwi’n bodoli, dyna’i gyd.
Dechreuodd drwy esbonio EMDR a beth yn union fyddai’n digwydd, ac yna gofynnodd i mi feddwl am fy ‘lle diogel’.