Dydw i ddim yn cofio yn union pryd y gwnes i sylweddoli mod i’n gaeth i bornograffi, mae’n rhaid ei bod hi dros ddeg mlynedd yn ôl bellach.
Geshi fy mwlio yn yr ysgol hyd at chweched dosbarth, ond doni’m yn deall mai bwlio oedd o ar y pryd achos odd o’n lot mwy subtle/sinister.
Mae hi wedi bod yn ddeuddydd nawr. Dau ddiwrnod ble nad yw’r ymennydd yn gallu mynd yn ôl i’w statws lleddf, niwtral.
Does dim ffordd gywir neu anghywir i oroeswyr ymateb i stori fel achos Weinstein, ond mae perygl yma o ail-drawmateiddio goroeswyr, ac nid yw hynny’n cyflawni dim.
Dwi’n un o ddegau o filoedd yng Nghymru sydd wedi penderfynu am ryw reswm neu’i gilydd i gael erthyliad.
Dyma’r pwynt y dywedwyd wrthym fy mod i’n cael camesgoriad.
Erbyn hyn, dwi’n deall fy salwch. Dwi’n deall pam fod gen i’r salwch. A dwi hyd yn oed wedi derbyn bod y salwch yn rhan o fy mywyd bellach. Ond nid yw hynny oll yn gwneud y profiad yn un llai brawychus ac unig.
Dydy peidio darllen ddim yn ddiwedd byd ond dychmygwch fod heb eich pleser pennaf, neu unrhyw un arall o ran hynny.
Ar y cyfan, mae’r mwyafrif o’r rhai sy’n defnyddio gwrthiselyddion yn teimlo’u bod yn llesol i’w iechyd meddwl. Fodd bynnag, dylai pawb fod yn ymwybodol o sgil effeithiau posib y meddyginiaethau hyn.
Roeddwn wedi cysidro hunanladdiad nifer o weithiau cyn i’r salwch droi’n fwy difrifol; erbyn y pwynt yma, doeddwn i’n methu cael y syniad o hunanladdiad o ‘mhen.
Teimlad o ddiffyg egni a blinder, diffyg awydd a diamynedd tuag at bawb a phopeth, a gwaeth na dim, dim awydd o gwbl i adael y tŷ nac i weld neb.