Mae iselder yn hwyliau isel sy’n para am amser hir, ac yn effeithio ar eich bywyd bob dydd.
Dwi’n meddwl mai’r adeg pan oeddwn i’n 19 ydi’r adeg olaf i mi gofio i mi fod yn “iawn” o gwmpas bwyd.
Dwi’n teimlo mod i ddim yn ffitio mewn yn nunlla nac efo neb. Dwi’n bodoli ond ddim yn byw.
Tristwch. Euogrwydd. Ansicrwydd. Casineb. Blinder. Gwylltineb. ‘Dwi ‘di teimlo pob un o’r emosiynau yna dros y bedair blynedd ddiwethaf wrth wylio Mam yn brwydro’n erbyn iselder a seicosis.
Dwi’n byw mewn bybyl. Dwi’n edrych allan o’r bybyl ar fywyd pobl o nghwmpas ond dwi ddim yn rhan o ddim byd nac yn perthyn i neb. Dwi’n bodoli, dyna’i gyd.
Dyma rai o’r gweithgareddau ymarferol rwyf i’n eu defnyddio’n rheolaidd ac yn eu ffeindio’n fuddiol:
Ma siarad am iselder yn neud lot o bobl teimlo’n itha awkward so yn aml iawn, heb drio, ma nhw’n blurto mas pethe rili twp. Just to name a few….
Gall cefnogaeth ffrindiau a theulu fod yn hynod o bwysig a gwerthfawr i rywun sy’n gwella o iselder.
Dydw i ddim yn cofio yn union pryd y gwnes i sylweddoli mod i’n gaeth i bornograffi, mae’n rhaid ei bod hi dros ddeg mlynedd yn ôl bellach.
Geshi fy mwlio yn yr ysgol hyd at chweched dosbarth, ond doni’m yn deall mai bwlio oedd o ar y pryd achos odd o’n lot mwy subtle/sinister.
Ers i fi allu cofio ma iselder wedi effeithio ar fy mywyd i. Gesi yng ngeni’n grac.
Gall iselder fod yn salwch unig iawn. Gall ofyn am gymorth gan eraill ein helpu i gario ymlaen.
Rhys Dafis yn rhannu ei brofiad o iselder yn y brifysgol.