Bywyd efo Diabulimia – Gwen Edwards

Rhybudd i ddarllenwyr: Mae’r blog hwn yn cynnwys sôn am anhwylderau bwyta.

Gwen Edwards dwi, merch 22 mlwydd oed o Ynys Môn a dwi’n dioddef o’r cyflwr Diabulimia sef Bulimia drwy Diabetes.

Ma’n golygu fy mod i’n fwriadol yn peidio rhoi injections i’n hun er mwyn trio colli pwysa’.

Dwi’n clywed y lleisau’n deutha fi beidio rhoi nhw achos os dwi’n rhoi nhw fyddai’n rhoi pwysa ‘mlaen.

Ma’ byw efo’r cyflwr yn anodd. Ma’ bob dydd yn her gwahanol.

Neshi golli 4 stôn nol ym mis Ionawr 2019. Dros y misoedd dwytha ma’r pwysa’ wedi bod yn mynd yn llai ag yn llai a mi oni ar fy ngwaetha nol ym mis Tachwedd 2019. Oni’n mwynhau colli’r pwysa’ a mynd i’r siopa i brynu dillad plant neu maint 4. Roedd y cyflwr wedi troi yn ffrind gora’ i mi.

Oni’n cael personal training am 6 mis lle oni’n trio codi’r pwysa i fyny gan fy mod i’n wan iawn ond gan mod i ddim yn bwyta, do’dd y pwysa’ ddim yn mynd ‘mlaen, felly o’dd rhaid i fi sdopio. Parhau i ddarllen

Rhannu

Tri phrofiad o anhwylderau bwyta : Heno

Aled James, Nia Owens a Gwen Edwards yn rhannu eu profiadau o anhwylderau bwyta ar Heno (5 Mawrth 2020)


Rhannu

Un ar hugain ac yn llawn tyllau.

Ers fy niagnosis, mi rydw i wedi injectio fy hun dros 18,000 o weithiau. Bellach, dwi bron yn un ar hugain ac yn llawn tyllau. Does gen i ddim llawer o syniad lle dwi’n mynd efo hwn, ond dyma drïo – â hithau’n Wythnos Diabetes – crynhoi ychydig o be ydi byw hefo cyflwr nad ydi pobl yn gwybod hanner digon amdano, a chynnig – ar sail fy mhrofiadau i, beth bynnag – syniadau ar sut i ddygymod efo effaith y cyflwr hwnnw ar iechyd meddwl yr unigolyn.

Tydi fy nghyflwr i ddim yn cŵl. Tydi o ddim yn roc-a-rôl, nac yn ffasiynol. Mae o’n boen-yn-din, a deud y gwir (yn enwedig pan fydda i’n injectio fy insulin yn fan’no). Tydi o ddim yn glamyrys, a tydi o’n sicr ddim yn hawdd ei reoli. Ond does na ddim denig rhagddo fo. Mae o yno ddydd a nos, yn gneud petha rhyfadd i ’nghorff i, yn dweud wrtha i be ga i ei wneud a be na cha i ei wneud, ac ar brydiau’n fy ngwagio i o bob owns o egni sydd gen i. Weithiau, mae o’n penderfynu nad ydi o yn ei hun yn ddigon, a’i fod o am ymosod ar fy ngallu i frwydro bob annwyd, infection a salwch arall hefyd. Mae o’n fy ngadw i’n effro pan dwi isho cysgu; ac yn trio’i orau glas i ’nghael i i gysgu pan y dylwn i fod yn effro.

Ond mae fy nghyflwr i hefyd yn slei. Tydi o ddim yn tynnu sylw ato’i hun. Mae o’n ei guddio ei hun y tu ôl i frafado’r sgidiau cowboi a’r gôt hir a’r gwallt mop, lle nad oes neb ond y fi’n ei weld o a’i deimlo fo. Parhau i ddarllen

Rhannu