Tri phrofiad o anhwylderau bwyta : Heno

Aled James, Nia Owens a Gwen Edwards yn rhannu eu profiadau o anhwylderau bwyta ar Heno (5 Mawrth 2020)


Rhannu

Dau Begwn Lleuwen Steffan : BBC Cymru Fyw

Cafodd Lleuwen Steffan ddiagnosis anhwylder deubegwn yn 27 oed, a bu’n trafod ei chyflwr am y tro cyntaf ar raglen Beti a’i Phobol ar BBC Radio Cymru…

“Roeddwn i’n meddwl bod pawb yn rhy araf a doeddwn i methu deall pam bod neb yn deall beth o’n i’n deall – yn gweld côds ym mhob man oedd yn cysylltu popeth efo’i gilydd.

Mwya’ sydyn wedyn mae popeth yn troi ar ben i lawr. Y gwrthwyneb. Pob brwdfrydedd yn troi i ddim a phopeth yn troi mor araf. ‘Da chi’n methu dod allan o’r gwely a ddim isio gweld neb.

Mae brwsio gwallt ar ôl cyfnod fel yna yn beth mor hyfryd… fel cliro’ fy ngwely, mynd a’r ci am dro, gwneud paned. Pan da chi wedi bod yn sâl mae pleserau mawr yn y pethau syml a dwi’n ddiolchgar mod i wedi cael y profiadau yma yn y pendraw achos mod i’n gweld yr harddwch.”

Darllen rhagor : BBC Cymru Fyw


Rhannu

Anorecsia: Y person ar goll o fewn y cyflwr : BBC Cymru Fyw

Rhannodd Siobhan Harries, sy’n fyfyrwraig ym Mhrifysgol Abertawe, ei phrofiad o anorecsia gyda BBC Cymru Fyw…

“Pan o’n i’n 16 oed o’n i’n depressed a heb reolaeth dros fy emosiynau. Datblygodd o hynny i reoli’r hyn yr o’n i’n ei fwyta a mynd i’r gampfa gymaint ag y gallwn. Fe helpodd fi i reoli fy emosiynau.

Am unwaith yn fy mywyd, fi oedd y bos ar be’ oedd yn digwydd yn fy mywyd. Wnaeth hyn helpu fi i ymdopi â phob dim. O’r diwedd fi oedd mewn control.

Pan o’n i’n edrych yn y drych d’on i ddim yn gallu gweld y realiti. O’n i’n pinsho’r cnawd ac yn ei weld fel braster ond dim ond croen oedd e.

Mae gwella yn broses hir, mae’n rhaid fi gymryd e bryd wrth bryd. Efallai mod i’n cael diwrnod gwael ond dw i’n trio cofio nad yw hynny’n golygu bod yn rhaid iddo fod yn wythnos, mis a blwyddyn wael.”

Darllen rhagor : BBC Cymru Fyw

Darllen rhagor am anhwylderau bwyta ar meddwl.org

Rhannu

‘Bu bron i ddiabetes ac anhwylder bwyta fy lladd’ : BBC Cymru Fyw

Mae Gwen Edwards, 22, yn byw gyda’r cyflwr diabwlimia – anhwylder sy’n effeithio ar rai pobl sydd yn ddibynnol ar inswlin ar gyfer diabetes math un.

Mae diabwlimia yn disgrifio cyflwr pan fo defnyddwyr yn cwtogi ar chwistrelliadau inswlin er mwyn colli pwysau.

“Roedd mam yn deffro fi ddwywaith, dair gwaith yn ganol nos, just i checkio os o ni dal yn fyw. Ac i fi roedd hynna’n rili anodd. Achos do ni ddim yn sylwi faint o boen o ni’n rhoi fy nheulu drwy. Achos i fi – o ni jyst yn cario mlaen.

Y ffaith fy mod i wedi bod yn diodde mor hir, ond heb wybod fod gen i diabwlimia – faswn i wedi gallu stopio hyn fisoedd, flynyddoedd yn ôl.

Ond achos bod na ddim digon o wybodaeth, doedd gen i ddim syniad fy mod i’r dioddef o afiechyd mor ddrwg.”

Darllen rhagor : BBC Cymru Fyw


Rhannu

‘Gwella’n dechrau dod yn bosib’ – Ffion Jones

Rhybudd cynnwys – Problemau bwyta, hunanladdiad, hunan-niweidio (ond dwi’n addo bod hwn yn ddarn sy’n cynnig gobaith!)

Pan welais i bod #2019in5words yn trendio ar Twitter,  aeth fy meddwl yn syth i “totally fucked up dumpster fire”, “the government let us down” neu, fel y dywedodd Greta Thunberg mor huawdl, “our house is on fire”. Fodd bynnag, yn wahanol i’r arfer, penderfynais i fod rhywfaint yn fwy positif am y peth.

Mae 2019 wedi bod yn flwyddyn dwi’n teimlo, o’r diwedd, fy mod wedi dechrau delio â’r problemau sydd wedi bod yn dinistrio fy mywyd ers blynyddoedd. Dechreuodd y flwyddyn yn wael. Ar Ddiwrnod Calan, fe wnes i hunan-niweidio, gwneud fy hun yn sâl a bron i mi geisio lladd fy hun. Oherwydd hynny, fe wnaeth ffrind agos orfod cysylltu â fy Mam oherwydd ei bod yn bryderus am fy niogelwch a lles. Wrth edrych yn ôl, dylwn i fod wedi bod yn yr ysbyty mewn gwirionedd, ac mae’n codi ofn arna i pa mor agos oeddwn i gyflawni fy nghynlluniau. Mae’r daith araf ers un o fy nyddiau isaf wedi bod yn lafurus i ddweud y lleiaf ond ers y 363 (?? ish) diwrnod diwethaf, alla i ddweud yn onest fy mod wedi dod mor bell o’r pwynt hwnnw.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Adolygiad o ‘Madi’ (Dewi Wyn Williams, Atebol) – Manon Elin

Adolygiad oddi ar gwales.com, trwy ganiatâd Cyngor Llyfrau Cymru. 

Dyma nofel bwerus a dirdynnol am ferch yn ei harddegau sy’n datblygu anorecsia a bwlimia, a’i brwydr hi â’r anhwylderau hynny.

Yn ogystal ag addysgu eraill am realiti byw neu ddioddef o anhwylderau bwyta, mae stori Madi yn un y gall nifer o bobl ifanc uniaethu â hi, a chael cysur o fedru darllen am eu profiadau hwy yn y Gymraeg. Dylid hefyd pwysleisio mor werthfawr yw cael nofel wreiddiol sy’n ymdrin â salwch meddwl i bobl ifanc yn Gymraeg.

Nid yw’r awdur yn cuddio oddi wrth bynciau cymhleth a dwys wrth ymdrin ag anhwylderau bwyta. O ddewis pwnc mor ddwys, mae cyfrifoldeb ar yr awdur i wneud cyfiawnder â’r rhai sy’n byw gyda’r salwch gan aros yn driw i’w profiadau hwy, ond llwydda Dewi Wyn Williams i gyflwyno darlun gonest a real, a hynny heb fod yn orddramatig.

Portreadir anorecsia drwy gymeriad ‘Llais’, sy’n dechrau fel ffrind gorau dychmygol i Madi pan mae hi’n blentyn, ond sy’n prysur droi yn fwli ac yn elyn pennaf wrth i gyflwr Madi waethygu. Mae portreadu’r salwch fel cymeriad yn effeithiol ac yn dangos ei hollbresenoldeb gan amlygu pa mor anodd ydyw i’w anwybyddu. Mae’n hawdd i’r darllenwyr anghofio nad yw Llais yn bod, ac mai ‘llais’ ym mhen Madi yn unig ydyw gan fod y portread mor fyw.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Fydd genai byth gorff dwi’n hapus gyda, dwi’n gwybod hynny bellach! – Dylan Cernyw

Mae ’na adegau mewn bywyd lle da chi’n eistedd ’nol a meddwl, ‘Be ddiawl dwi ’di g’neud i’n hun?’. Ar drothwy penblwydd arall mae’r flwyddyn yma wedi gwneud i fi feddwl lot am fy hun, fy nghorff a sut dwi am dreulio gweddill fy mywyd.

Dwi’n cofio lle gychwynodd hyn i gyd – Tachwedd 1992, gweld fy hun ar yr hen deli bocs’na a meddwl, ‘Be ddiawl oedd hwna?’ –  Hogyn 22 oed, dros bwysau, ac yn ddi-siap, ddim yn hapus gyda’n hun o gwbl ac hefyd yn trio cuddio rhywioldeb. Mae’n siwr ei fod yn mynd ‘nol cyn hynny – yr ysgol efallai, ond dyna’r adeg dwi’n cofio pethau yn newid. Byth ers hynny dwi wedi bod yn paffio mhwysau, fy nheimladau ac fy nghorff.

Oni yn hogyn ysgol o Gyffordd Llandudno, Conwy, yn chwarae’r delyn a ddim yn hoffi ymarfer corff, ac ar dop hyn yn trio cuddio fy rhywioldeb. Oni’n hoffi bwyd, yfed lot o “Coke” a gwneud dim ymarfer corff.  Yr unig beth agos at fynd i’r gym oedd cario’r delyn fewn ag allan o’r car! (a’r un peth ydi hi rwan yn anffodus).

Dyna lle gychwynnodd hyn i gyd –  angen colli pwysau unrhyw ffordd posib i drio edrych a theimlo’n well! Felly peidio bwyta o gwbl, methu prydau bwyd neu stwffio’n hun yn wirion heb i neb wybod, a gwneud unrhyw esgus i fynd i’r tŷ bach ar ôl bwyd i fod yn sâl – oni wedi dod yn dipyn o ‘pro’ ar hyn.  Yna ddaru Mam ffeindio allan, dyna oedd yr ergyd fwyaf. Gorfod mynd i weld y meddyg a siarad ayyb, ddaru hyn fynd ymlaen am flynyddoedd.  Ar fy ngwaethaf oni yn Ysbyty Gwynedd ar drip ac yn teimlo’n ‘shit’ am yr hyn oeddwn i yn ei wneud, smalio  ’mod i methu bwyta a nhw’n rhoid fi ar drip i ’mwydo, ond y gwir ydi oni wedi gwneud fy hun yn sâl oherwydd sut oni yn teimlo am fy hun. Ddaru fi wella ychydig wedyn, hyd nes i rhywbeth arall ddigwydd, dyna oedd y triggers medde nhw, colli rhywun agos, teulu, neu ddigwyddiad, a ddaru hyn fynd a fi nol i’r gwaelodion… Parhau i ddarllen

Rhannu

Adeiladu bywyd ar ôl anorecsia – Nia Owens

Mae’r broses o adfywio ar ôl anorecsia bron mor anodd â’r meddyliau. Mae pawb yn gweld chdi yn rhoi pwysau nôl ymlaen ac yn meddwl ‘grêt, mae drosodd’. Ond y gwir yw, does neb yn dod dros anorecsia nag unrhyw anhwylder bwyta. Mae’r meddyliau a’r lleisiau wastad yna.

Gweld hen luniau o dy hunan yn denau, gweld lluniau o bobl arall sydd yn denau yn naturiol a meddwl am fynd nôl, ailwaelu. Yn hollol onest, yr unig ffordd dwi heb fynd nôl eto yw bod gennai amser i fy hunan yn y gampfa, dwi nawr wedi newid fy meddwl at adeiladu cryfder a chyhyrau ond ma’ amser pryd ma’ bywyd yn mynd yn ei flaen, efallai nid oes amser i fynd i’r gampfa, neu nid yw’r gampfa ar agor… Mae’r lleisiau yn dod nôl.

Parhau i ddarllen

Rhannu