Meddyginiaeth a beichiogrwydd – 3 profiad gwahanol iawn!

Dwi’n ‘middle class’ go iawn. Doedd fy ffrinidiau ddim hyd yn oed yn yfed te na choffi tra’n feichiog, sut gallen i gymryd meddyginiaeth?

Cyn cwrdd â fy ngŵr a phriodi, roedden i wedi treulio fy ugeiniau mewn cylch o ddechrau, torri lawr, stopio ac yna dechrau eto ar feddyginiaeth i drin iselder a gorbryder. Yn ystod y cyfnod hwnnw roedd dau seiciatrydd wedi dweud wrtha i dylen i gymryd meddyginiaeth am weddill fy mywyd. Ond o’n i hefyd wedi cael sawl person (yn cynnwys pobl meddygol fel GPs) yn dweud wrtho fi tasen i tipyn yn gryfach, neu’n gweithio’n galetach fydden i’n gallu gwneud hebddo nhw.

Ar brydiau o’n i hyd yn oed yn credu nhw…

Ta beth, wrth benderfynu bod e’n amser i gael plant yn fy nhridegau cynnar, o’n i’n benderfynol o roi y dechreuad gorau i’r babi (a dim ei wenwyno) a dod oddi ar feddyginiaeth. Aeth fy meichiogrwydd cyntaf yn iawn, ac o’n i’n oce – nes i fi gael y babi a ffeindio bwydo o’r fron yn amhosib a dechrau datgysylltu o’r babi. O’n i’n ofn y babi’n bod ar ddi-hun rhag ofn ‘mod fi’n gorfod bwydo fe. Rhoddais y gorau i fwydo o’r fron, dechrau nôl ar feddyginiaeth gyda’r teimlad fy mod wedi ffaelu fel Mam i roi’r dechreuad gorau i fy mhlentyn. Ond yn feddyliol, o’n i nôl ar lefel sefydlog ac yn gallu gofalu a charu fy mab.

Roedden ni am gael ail blentyn yn eithaf cyflym felly o fewn y flwyddyn o’n i wedi dod oddi ar feddyginiaeth unwaith eto ac yn feichiog am yr ail dro. A pan yn 5 mis yn feichiog dyma fy myd yn newid am y gwaethaf. Iselder wnaeth fy mharlysu unwaith eto. Ond y tro yma, nid fi yn unig oedd yn dioddef – roedd gen i fab.  Doeddwn i ddim yn gallu gofalu am fy hun nac amdano fe. Ges i referral cyflym i’r ‘Community Adult Mental Health Service’ (CAMS) a chael cyngor i ddechrau nôl ar feddyginiaeth gan Seiciatrydd, er yn feichiog. Ac er ‘mod i’n ofn yr effeithiau ar y babi, doedd gen i ddim dewis. Doeddwn i ddim yn gallu byw, ddim yn gallu bod. Roedd popeth yn dywyll a fi mewn bybl mawr, yn gallu gweld y Byd ond ddim ei deimlo na’i gyffwrdd e. Mewn ffordd dwi’n lwcus, ac yn ymateb yn dda i feddyginiaeth serotonin ac o fewn pythefnos roedd pethau yn oleuach. Ges i ofal arbennig iawn gan y CAMS a fy Mydwraig. Ges i’r babi a hyd yn oed bwydo am flwyddyn tra roedden i ar feddyginiaeth.

O fewn 2 flynedd o’n i’n feichiog eto. Y tro yma, doedd ddim cwestiwn i fi dod oddi ar feddyginiaeth i gael y babi. Roedd y risg i’r plant oedd gen i a’r un newydd tu fewn i fi yn rhy fawr. Ges i apwyntiadau cyson gyda’r CAMS a chael beichiogrwydd hyfryd, un o’n i’n haeddu. Eto, mi wnes i fwydo tra ar feddyginiaeth am flwyddyn.

Mae fy mhlentyn fengach (a’r olaf!) nawr yn 4 a dwi’n dal i gymryd yr un meddyginiaeth. Dwi’n gwneud popeth i gadw fy iechyd meddwl yn sefydlog; bwyta’n iach, ymarfer corff, yoga, meddwlgarwch. Ond dwi’n dal i gymryd y meddyginiaeth er lles y plant. Dwi’n siarad gyda nhw am iechyd meddwl, ac am y ffaith ‘mod i’n cymryd tabledi, oherwydd dydw i ddim am iddyn nhw gael profiad o gael mam sydd ddim yn gallu byw, bod, teimlo na goflau amdanynt.

Mae gen i fwy o brofiad o iechyd meddwl nawr, tua 15 mlynedd, a dim amheuaeth o gwbwl bod meddyginiaeth yn hanfodol i fi. Dwi yn berson cryf, ac yn gweithio’n galed bob dydd i reoli fy iechyd meddwl. Ond mae tabledi yn rhan o hynny, a does gen i ddim cywilydd.


image_pdfPDFimage_printArgraffu
Rhannu

Gadael Ymateb