Deuparth gwella ei dderbyn… – Sioned

‘ma jyst mynd mas am wâc, hyd yn oed, yn neud byd o les!’

Weda’i ddi fel hyn – ma’i ‘di bod yn gyfnod anodd. Yn gyfnod blydi anodd a heriol.

Ma crafangau iselder wedi gafael yn dynn yndda i ers rhai misoedd bellach o ganlyniad i berthynas yn torri lawr. Ma’r peth yn anodd i’w drafod, ond dwi’n teimlo bod angen siarad mas, a dangos ei bod hi’n oce i deimlo braidd yn rybish weithie.

Dwi’n berson hynod sensitif ac felly, pan ma ‘na rhywbeth gwael yn digwydd, dwi’n ei gweld hi’n anodd iawn ymdopi â’r peth ac felly ma fy iechyd meddwl yn dioddef yn ofnadwy yn sgil hynny hefyd.

Nath fy nghariad cheato arnai. A do, nath e lot o ddolur. Ma’n dal i neud lot o ddolur. Dwi’n aml yn cwestiynnu ‘Pam fi?’, ‘Beth nes i o’i le i haeddu hyn?’, a dw’i ‘di teimlo straen ofnadwy yn dilyn yr hyn sy’ wedi digwydd imi.

Dw’i ‘di teimlo mor ddi-werth, mor isel, ac weithie, dw’i ddim am godi mas o’r gwely yn y bore. Ma rhoi dillad mlan yn y bore a chyrradd darlithoedd yn gyflawniad yn ei hun weithie, ond bob tro dwi’n neud hynny, dwi’n teimlo mor falch o fy hunan achos ma hyd yn oed camau bach fel ‘na yn gamau pwysig i mi.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Anhwylder bwyta – a byw efo nhw

Ers blynyddoedd bellach dwi wedi dioddef o anhwylder bwyta. Mi es i o fod yn ferch ifanc oedd yn mwyhau bywyd (a bwyd!), oedd yn malio dim am fy mhwysau i fod efo obsesiwn mwya’ efo ymarfer corff, colli pwysau a rheoli faint oeddwn i’n fwyta. I fod yn onest, doeddwn i ddim yn bwyta – roeddwn i’n dweud wrth fy rhieni mod i’n bwyta allan a dweud wrth fy ffrindiau mod i wedi bwyta adra cyn dod allan.

Doeddwn i ddim yn fy arddegau ifanc pan gychwynnodd hyn chwaith. Dwi’n meddwl mai’r adeg pan oeddwn i’n 19 ydi’r adeg olaf i mi gofio i mi fod yn “iawn” o gwmpas bwyd – dwi’n cofio bod ar wyliau efo ffrindiau yn Magaluf a doedd y math o fwyd neu faint oeddwn i’n fwyta ddim yn obsesiwn bryd hynny. Mae’n rhaid mai rywben ar ôl hynny y dechreuodd bethau slipio.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Cymryd pob dydd fel mae’n dod

Cymryd pob dydd fel mae’n dod

Dwi’n teimlo mod i ddim yn ffitio mewn yn nunlla nac efo neb. Dwi’n bodoli ond ddim yn byw.

Be dwi isio neud? Be dwi isio bod – pwy dwi isio bod?

Dwi’n teimlo mod i wedi methu mewn bywyd.

Er mod i’n gwybod y dylwn i ddim, dwi’n aml yn cymharu fy hun i eraill. Ac mae hyn yn cnoi i ffwrdd arna i. Pam mod i heb gyflawni gymaint a rhai o’r bobl o nghwmpas? Ai fi sy’n dal fy hun yn ôl? Ond dal fy hun yn ôl o gyflawni be, dwn i ddim. Dwi hyd yn hyn heb ddarganfod be dwi isio mewn bywyd. Ac mae’r cwmwl tywyll ‘ma sydd uwch ym mhen i yn gwneud y dasg gymaint yn anoddach.

Mae gen i ffrindiau ac mae gen i deulu, a rheiny yn rhai da a dwi’n meddwl y byd ohonynt ac yn eu caru fwy na fedra’i ddeud. OND. Be ydi’r ‘ond’ yna? Dwi’n casau fy hun fod na ‘ond’. Pam mod i’n teimlo fel ydw’i, fel mod i ddim yn ddigon a fel mod i methu mynd mlaen dim mwy, pan mae gen i’r bobl arbennig ‘ma o nghwmpas?

Dwi’n casau teimlo felma. Pam na fedra’i “snap out of it” neu rhoi cic fyny nhîn? Ai dyna dwi angen? Ai fi sydd ddim yn trio digon? Dwi yn trio, coeliwch chi fi.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Byw efo salwch Mam – Anna Foulkes

Anna

Tristwch.  Euogrwydd.  Ansicrwydd.  Casineb.  Blinder.  Gwylltineb.

‘Dwi ‘di teimlo pob un o’r emosiynau yna dros y bedair blynedd ddiwethaf wrth wylio Mam yn brwydro’n erbyn iselder a seicosis. Ond wrth gwrs, ‘dwi hefyd ‘di teimlo’n hapus ar adegau pan mae Mam yn well, pan fydd yr ‘hen Mam’ yn ymddangos eto. Ond fydda i wastad ofn gadael i fi fy hun deimlo’n rhy hapus, achos yn aml iawn pan mae Mam yn cael wythnos neu fis da, mae wythnos neu fis gwaeth na’r tro dwethaf yn dilyn.

Dyna un peth ‘dwi ‘di ddysgu wrth drio bod yn gefn i Mam ar yr adegau anodd.  Bob tro dwi’n meddwl bod Mam yn nôl efo ni, ei bod hi’n mynd i allu bod yn Nain i’r plantos acw eto, mi ddaw ‘na rywbeth a’i tharo hi nôl eto.  Felly byddwn ni’n mynd nôl i’r dechre ac yn trio eto.  Ac felly mae hi ‘di bod i ni fel teulu ers 2014.  Yn aml iawn, ‘dwi’n teimlo ei bod hi jest mor anodd i’r teulu a ffrindie agos sy’n gwylio rhywun mae nhw’n caru yn dioddef, ag ydi hi i’r person sy’n dioddef.  Mi fues i am hir yn methu deall a methu rili dygymod efo be’ oedd ‘di digwydd i Mam.  Ar y pryd, mi ddoth y salwch o nunlle – roedd Mam yn iawn siŵr, 54 mlwydd oed, wedi priodi ers bron i 30 mlynedd, yn gweithio yn llawn amser, y plant ‘di tyfu fyny a ‘di gadel gartre’, tŷ neis a dwy wyres fach lyfli.

Euog.

Heddiw, wrth edrych nôl, roedd yna ambell arwydd bod y frwydr yma ar ddechrau. A dyna lle mae’r teimlad o euogrwydd yn dod mewn, teimlo y buaswn i wedi gallu neud rhywbeth i stopio’r salwch ‘ma, teimlo y dylwn i fod wedi ‘neud mwy i helpu Mam.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Perthynas a salwch meddwl: yr hyn ‘dwi wedi ddysgu

Mae bod mewn perthynas newydd yn gyffrous, ond yn gallu bod yn gymhleth os ydych yn dioddef â salwch meddwl. Mae’n anodd gwybod os ydych am rannu eich salwch â rhywun newydd, ac os felly, pryd i wneud hynny.

Mae dechrau’r drafodaeth, dro ar ôl tro, yn fy mlino. Weithiau, dwi jyst eisiau bod yn ‘normal’. Dwi ddim eisiau bod y ferch honno, yr un â’r salwch meddwl, yr un â thrawma’n gefndir i’w bywyd. Dwi eisiau canlyn rhywun yn y ffordd ‘normal’, a phrofi’r holl bethau cyffrous sydd ynghlwm â hynny. Dwi ddim eisiau esbonio bod ‘na rhan lwyd yn fy mhen sy’n gorchymyn sut ddiwrnod y bydda i’n cael, bod yr elfen gorfforol o berthynas yn gorfod digwydd un cam ar y tro, a bod fy emosiynau’n gallu newid yn sydyn heb unrhyw reswm amlwg. Mae’n drafodaeth dwi wedi cael sawl gwaith, gyda ffrindiau newydd, partneriaid newydd, neu jyst â phobl dwi wedi bod ar gwpwl o ddêts â nhw. Mae’n drafodaeth ddiflas, ac mae’n gallu bod yn lletchwith os nad yw’r person yn ddeallus.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Calon yn curo’n galed. Mygu. Llewygu.

Ffotograffiaeth; rhywbeth i dynnu meddwl oddi ar bethau

Panic attacks

Cefais fy mhanic attack cyntaf yn ôl yn 2011 a ‘dw i’n cofio poeni a brysio – ro’n i’n mynd i un o’r apwyntiadau poenus mae nifer o ferched yn dredio’u cael, y smear test. Brysiais yn syth wedyn o’r prawf i ngwaith lle roeddwn i mewn gofal o gartref henoed.

Gweithiais fy shifft tan ddeg yn nos ac ar ôl cyrraedd adref, doeddwn i jyst methu unwindio; roedd bob dim ar fy meddwl; oeddwn i wedi gwneud popeth yn iawn yn fy ngwaith?  Jyst methu rhoi switsh off.  Tua hanner nos, dechreuais grynu.  Doeddwn i methu cael fy ngwynt.  Doeddwn i ddim yn gwybod be oedd yn digwydd i fi ond yr unig beth allwn i feddwl oedd fy mod i’n marw. Parhau i ddarllen

Rhannu

Byw ym mybyl iselder

Sut beth ydi byw efo iselder?

I mi, mae fel trio ymladd brwydr dyddiol efo bob dim sy’n mynd rownd a rownd yn fy mhen i; teimladau, meddyliau, euogrwydd, cwestiynau, sylwadau pobl eraill.

Dwi’n byw mewn bybyl. Dwi’n edrych allan o’r bybyl ar fywyd pobl o nghwmpas ond dwi ddim yn rhan o ddim byd nac yn perthyn i neb. Dwi’n bodoli, dyna’i gyd.

Mae’r dyfodol yn dywyll. Dwi ddim yn gweld dyfodol… Be ydw i’n weld? Cwestiwn da!

Parhau i ddarllen

Rhannu

Ffyrdd Ymarferol o Ymateb i Iselder Ysbryd

Cyn dechrau, ella ddylwn i nodi rhyw fath o disclaimer nad wyf yn therapydd nac yn seicolegydd proffesiynol, nid oes gennyf chwaith gymhwyster yn y maes hwn. Yr hyn a geir isod ydi ffrwyth fy mhrofiad personol yn unig o fyw gydag iselder a gor-bryder clinigol, ac o ymdrechu i ddelio’n llwyddiannus â hwy. Efallai y dylid nodi hefyd mai cyngor ar gyfer unigolion sy’n gwella o gyfnod o iselder clinigol sydd yma; yr adeg hwnnw pan mae pethau wedi sadio ychydig a’ch bod mewn sefyllfa i ymateb yn ymarferol i bwl ychwanegol o iselder neu ansicrwydd.

Dyma rai o’r gweithgareddau ymarferol rwyf i’n eu defnyddio’n rheolaidd ac yn eu ffeindio’n fuddiol:

Cymryd cawod

Mae cymryd cawod yn ffordd hawdd o gymryd mantais o nodweddion llesol dŵr. Os oes gennych gawod yn eich tŷ yna mae gennych uned hydrotherapi bersonol, heb orfod hyd yn oed mynd allan. Dylid cymryd eich amser o dan y gawod a thrio canolbwyntio’n ofalus ar effaith braf y dŵr ar eich corff. Rhowch gyfle i bob rhan o’r corff gael bod o dan y gawod, gan ddechrau efo’ch pen. Gellid hefyd arbrofi efo’r tymheredd, newid o ddŵr cynnes i ddŵr claear cyn gorffen efo dŵr oer, ond nid oes rhaid gwneud hyn yn syth os ydi o yn rhy anodd. Parhau i ddarllen

Rhannu

“Ti lot pertach pan ti’n gwenu…”

Yn ddiweddar, cyfeiriom at gofnod newydd Marged Elen sydd â’r bwriad o gofnodi ei thaith yn cyd-fyw ag iselder; Croen Denau.

Mae mwy i’w ddarllen gan Marged bellach yn ei hail gofnod:

“TI LOT PERTACH PAN TI’N GWENU…”

Ma siarad am iselder yn neud lot o bobl teimlo’n itha awkward so yn aml iawn, heb drio, ma nhw’n blurto mas pethe rili twp. Just to name a few….

“Byse ni byth yn meddwl galle merch mor bert ddioddef o iselder” – achos yn amlwg ma pawb sydd yn isel yn gwisgo dillad du ac yn cerdded o gwmpas fel y Llipryn Llwyd.

“Stim rheswm da ti deimlo’n isel” – O na?! Teimlo’n well yn barod.

“Awyr iach sydd ishe arno ti, cer mas am run” – Ma codi o’r gwely yn anodd, ond 5k bach, dim problem!

Darllennwch ymhellach 

Rhannu