Storm

Mi gychwynodd y diwrnod yn dda – y trydydd diwrnod da ar y tro (ar ôl pump diwrnod drwg, tywyll ag isel).

Mi ges i fore neis efo’n ffrind a’i hogia (a’r ci sy’n gwmni bach da iawn i mi ar adegau) drwy gael panad, sgwrsio a chwarae chydig cyn mynd ymlaen i dreulio’r pnawn ym mharti penblwydd fy nith. Eto, pnawn bach neis o hwyl a chwarae.

Roeddwn i’n dal i deimlo’n iawn ac yn edrych mlaen am y chwarae a’r brechdanau ŵy (y peth gorau am barti plant!). Ond, ar ôl riw hanner awr roeddwn i’n dechrau teimlo fy hun yn pellhau o’r sefyllfa – ddim yn gorfforol ond yn feddyliol. Doedd gen i ddim awydd sgwrsio a chymdeithasu a roeddwn i’n teimlo’n flin efo fi’n hun am hynny. Roeddwn i’n gorfod gwneud ymdrech i gyfrannu, a dylwn i ddim fod yn gorfod gwneud ymdrech mewn sefyllfa mor hwyliog, ysgafn a chariadus, ond fel’na roeddwn i’n teimlo.

Aeth y p’nawn yn ei flaen yn ddi-lol ac roedd digon o chwerthin, chwarae a chanu penblwydd hapus. Ar ôl chwythu’r canwyllau a thorri’r gacen, penderfynais mod i am fynd. Parhau i ddarllen

Rhannu

Be ydi iselder ym meddwl eraill?

Dwi’n meddwl bod lot o bobl sydd ddim yn deall beth ydi iselder ac heb gael profiad ohono yn meddwl bod pobl sy’n dioddef gydag o yn gwneud dim ond crio. Yn eistedd ar y llawr mewn ystafell dywyll yn siglo nôl ac ymlaen am oriau. Oce, gall hyn fod yn wir am rhai pobl ac am rhai gyfnodau o iselder falle, ond dim drwy’r amser.

Gallai person fod yn cael diwrnod hunllefus o fod yn crio, heb fod am gawod a ddim isio gwneud dim. Ond yn dal i fedru ateb neges text, medru gwisgo dillad lliwgar, mynd allan am dro neu hyd yn oed gwneud jôc ysgafn a chwerthin. Gall bobl roi gwyneb neu act ymlaen a pharhau i ymddangos o’r tu allan fel rhywun sydd ddim yn dioddef o salwch meddwl. Mae hyn yn sgil gan nifer o bobl sy’n dioddef o wahanol achosion o salwch meddwl. Er y cynnydd diweddar mewn cyhoeddusrwydd am salwch meddwl, mae rhai pobl yn parhau i gysylltu’r peth gydag ysbytai a phobl yn ymddwyn mewn ffordd “gwahanol” yn y stryd – dydyn nhw wirioneddol ddim yn deall sut beth ydi o.

Mae ‘na gymaint o bobl yn parhau i wneud jôc a defnyddio geiriau sy’n gysylltiedig â salwch meddwl yn rhy ysgafn.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Ar goll

Dwi’m cweit yn siwr be sy’n mynd ymlaen ar hyn o bryd.

Dwi’n temlo’n blanc ac yn ddi-deimlad. Dwi’n teimlo dim byd. Dwi ddim isio gwneud dim a dwi ddim isio gweld neb. Ond mae’n deimlad gwahanol i be dwi wedi bod yn ei deimlo. Dio ddim y teimlad o fod yn styc mewn twll tywyll a methu dianc allan. Dio ddim mod i’n crio ar y llawr am oriau a methu stopio. Dio ddim mod i’n gorfforol methu mynd allan i’r siop. Does gen i jysd ddim yr egni na’r nerth i ‘neud yr un o’r pethau hynny. Ac i fod yn onest, dwi ddim isio eu gwneud nhw chwaith. Dwi digon bodlon i fod yn y tŷ trwy’r dydd yn gwneud dim.

Dydi o ddim yn deimlad eithafol lle dwi’n teimlo na fedra’i gario mlaen ddim mwy – dwi wedi cael hynny a dio ddim yn le braf i fod ynddo. Mae’r teimlad yma’n wahanol. Dwi’n gwybod hefyd ei fod yn fwy o deimlad na dim ond “sgenai ddim awydd” – mae pawb yn cael rheiny o dro i dro. Mae’n fwy na hynny. Pan mae dyddiau o’r fath yn taro rhywun mae pobl fel arfer yn medru ei luchio i’r ochr a mynd ymlaen efo’u bywyd dydd i ddydd. Dwi methu gwneud hynny. Dwi’n teimlo’n drwm.

Mae’r ochr yma o’r iselder yn newydd i mi a dwi ddim yn gwybod sut i ddelio ag o. Parhau i ddarllen

Rhannu

Cyfweliad â Nigel Owens – Iechyd Meddwl

Nigel Owens

Mae Nigel Owens yn ddyfarnwr rygbi rhyngwladol. Bu criw Gwefan Meddwl yn trafod iechyd meddwl gydag ef yn ddiweddar.

Pryd oedd y tro cyntaf i chi fod yn ymwybodol o’ch iechyd meddwl eich hun, neu iechyd meddwl fel pwnc yn gyffredinol?

I fod yn onest, doeddwn i ddim yn ymwybodol ohono pan oeddwn i’n iau, ond wrth edrych nôl wrth i mi fynd yn hŷn, dechreuais i ystyried beth oedd e. Ar y pryd, nes i ddim feddwl amdano fel salwch meddwl.

Fe ddechreuodd e pan oeddwn i tua 19/20 oed. Roeddwn i’n delio â fy rhywioldeb am y tro cyntaf. Ar y pryd, doeddwn i ddim yn gwybod beth oedd e, nac unrhyw beth am iechyd meddwl tan oeddwn i’n hŷn ac yn fwy ymwybodol.

Mae hyn yn mynd nôl rhyw 25 mlynedd, cyfnod lle nad oedd llawer o bobl yn gwybod beth oedd salwch meddwl fel maen nhw nawr.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Fy mhrofiad o hunan-niweidio

RHYBUDD: Darllenwch gyda gofal gan fod y blog hwn yn trafod hunan-niweidio. Cysylltwch gyda’ch meddyg teulu i gael cymorth, ac os oes angen cymorth brys arnoch, cysylltwch â’r Samariaid (llinell Gymraeg: 0808 164 0123, 7pm-11pm; llinell Saesneg: 116 123, 24/7), neu’r gwasanaethau brys ar 999. Gallai’r tudalennau hyn fod o gymorth yn ogystal: CymorthTechnegau ymdopi gyda hunan-niweidio. 


Roeddwn i’n 16 oed pan niweidiais fy hun yn fwriadol am y tro cyntaf. Noson cyn arholiad TGAU a minnau’n teimlo’r pwysau anferth arnaf ac yn llawn ofn fy mod am fethu, neu nad oeddwn am wneud yn ddigon da.

Roeddwn i’n teimlo dan gymaint o straen, a fu’n cynyddu ers rai misoedd, ond ni wyddwn sut i gael gwared ohono.

Dw’i ddim yn gwybod o ble daeth y syniad i niweidio fy hun y tro cyntaf hwnnw. Mae’n bosib i mi ddarllen amdano mewn cylchgrawn neu ar y we. Yn sicr, nid wrth fy nghyfoedion y clywais am hunan-niweidio. Doedd pynciau mor ddwys â salwch meddwl byth yn codi yn ein sgyrsiau arwynebol.

Yr eiliad y niweidiais fy hun y tro cyntaf, teimlais ryddhad anferth. Rhyddhad o’r straen a’r pwysau a fu’n cynyddu ers misoedd. Ond, ni pharhaodd y rhyddhad am hir. Teimlais gywilydd, euogrwydd, ac ofn am yr hyn yr oeddwn wedi ei wneud.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Deuparth gwella ei dderbyn… – Sioned

‘ma jyst mynd mas am wâc, hyd yn oed, yn neud byd o les!’

Weda’i ddi fel hyn – ma’i ‘di bod yn gyfnod anodd. Yn gyfnod blydi anodd a heriol.

Ma crafangau iselder wedi gafael yn dynn yndda i ers rhai misoedd bellach o ganlyniad i berthynas yn torri lawr. Ma’r peth yn anodd i’w drafod, ond dwi’n teimlo bod angen siarad mas, a dangos ei bod hi’n oce i deimlo braidd yn rybish weithie.

Dwi’n berson hynod sensitif ac felly, pan ma ‘na rhywbeth gwael yn digwydd, dwi’n ei gweld hi’n anodd iawn ymdopi â’r peth ac felly ma fy iechyd meddwl yn dioddef yn ofnadwy yn sgil hynny hefyd.

Nath fy nghariad cheato arnai. A do, nath e lot o ddolur. Ma’n dal i neud lot o ddolur. Dwi’n aml yn cwestiynnu ‘Pam fi?’, ‘Beth nes i o’i le i haeddu hyn?’, a dw’i ‘di teimlo straen ofnadwy yn dilyn yr hyn sy’ wedi digwydd imi.

Dw’i ‘di teimlo mor ddi-werth, mor isel, ac weithie, dw’i ddim am godi mas o’r gwely yn y bore. Ma rhoi dillad mlan yn y bore a chyrradd darlithoedd yn gyflawniad yn ei hun weithie, ond bob tro dwi’n neud hynny, dwi’n teimlo mor falch o fy hunan achos ma hyd yn oed camau bach fel ‘na yn gamau pwysig i mi.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Anhwylder bwyta – a byw efo nhw

Ers blynyddoedd bellach dwi wedi dioddef o anhwylder bwyta. Mi es i o fod yn ferch ifanc oedd yn mwyhau bywyd (a bwyd!), oedd yn malio dim am fy mhwysau i fod efo obsesiwn mwya’ efo ymarfer corff, colli pwysau a rheoli faint oeddwn i’n fwyta. I fod yn onest, doeddwn i ddim yn bwyta – roeddwn i’n dweud wrth fy rhieni mod i’n bwyta allan a dweud wrth fy ffrindiau mod i wedi bwyta adra cyn dod allan.

Doeddwn i ddim yn fy arddegau ifanc pan gychwynnodd hyn chwaith. Dwi’n meddwl mai’r adeg pan oeddwn i’n 19 ydi’r adeg olaf i mi gofio i mi fod yn “iawn” o gwmpas bwyd – dwi’n cofio bod ar wyliau efo ffrindiau yn Magaluf a doedd y math o fwyd neu faint oeddwn i’n fwyta ddim yn obsesiwn bryd hynny. Mae’n rhaid mai rywben ar ôl hynny y dechreuodd bethau slipio.

Parhau i ddarllen

Rhannu

Tom James yn ddiolchgar am gefnogaeth iselder : BBC Wales

Mae asgellwr Gleision Caerdydd a Chymru, Tom James, wedi diolch i’r rhai sy’n ei gefnogi wrth iddo gael triniaeth am iselder.

Nid yw James wedi chwarae ers Nos Galan ac nid yw’n cael ei ystyried ar gyfer ei ranbarth ar hyn o bryd.

Mewn neges ar y cyfryngau cymdeithasol a gyhoeddwyd gan y Gleision ar ei ran, dywedodd James: “Rydw i’n hynod ddiolchgar am y gefnogaeth anhygoel rwyf wedi ei dderbyn gan fy nghyd-chwaraewyr, yr hyfforddwyr, y tîm meddygol a holl staff y Gleision, ac mae’r negeseuon a’r geiriau caredig gan y cyhoedd wedi fy rhyfeddu.”

Darllen mwy: BBC Wales (Saesneg)

Rhannu

Cymryd pob dydd fel mae’n dod

Cymryd pob dydd fel mae’n dod

Dwi’n teimlo mod i ddim yn ffitio mewn yn nunlla nac efo neb. Dwi’n bodoli ond ddim yn byw.

Be dwi isio neud? Be dwi isio bod – pwy dwi isio bod?

Dwi’n teimlo mod i wedi methu mewn bywyd.

Er mod i’n gwybod y dylwn i ddim, dwi’n aml yn cymharu fy hun i eraill. Ac mae hyn yn cnoi i ffwrdd arna i. Pam mod i heb gyflawni gymaint a rhai o’r bobl o nghwmpas? Ai fi sy’n dal fy hun yn ôl? Ond dal fy hun yn ôl o gyflawni be, dwn i ddim. Dwi hyd yn hyn heb ddarganfod be dwi isio mewn bywyd. Ac mae’r cwmwl tywyll ‘ma sydd uwch ym mhen i yn gwneud y dasg gymaint yn anoddach.

Mae gen i ffrindiau ac mae gen i deulu, a rheiny yn rhai da a dwi’n meddwl y byd ohonynt ac yn eu caru fwy na fedra’i ddeud. OND. Be ydi’r ‘ond’ yna? Dwi’n casau fy hun fod na ‘ond’. Pam mod i’n teimlo fel ydw’i, fel mod i ddim yn ddigon a fel mod i methu mynd mlaen dim mwy, pan mae gen i’r bobl arbennig ‘ma o nghwmpas?

Dwi’n casau teimlo felma. Pam na fedra’i “snap out of it” neu rhoi cic fyny nhîn? Ai dyna dwi angen? Ai fi sydd ddim yn trio digon? Dwi yn trio, coeliwch chi fi.

Parhau i ddarllen

Rhannu

#AmseriSiarad – Hywel Dda yn pwysleisio pwysigrwydd y Gymraeg

Fel rhan o ddiwrnod Cenedlaethol #AmseriSiarad mae Bwrdd Iechyd Prifysgol Hywel Dda yn lansio fideo newydd er mwyn pwysleisio pwysigrwydd derbyn gwasanaethau trwy gyfrwng y Gymraeg.

Mae diwrnod #Amserisiarad, sy’n cael ei gynnal ar y 1af o Chwefror yn ymgyrch genedlaethol sy’n annog pobl Cymru i siarad am iechyd meddwl gan geisio taclo’r stigma sydd ynghlwm.

Mae’r fideo yn canolbwyntio ar Siôn Davies o Fronant, Ceredigion. Mae gan Siôn anableddau dysgu ac mae wedi derbyn therapi o ganlyniad i orbryder. Yn y fideo mae Siôn a’i fam Lynda yn sôn am eu profiad o dderbyn therapi yn gyntaf oll yn Saesneg, ac yna’r gwahaniaeth o dderbyn therapi yn iaith gyntaf Siôn.

Parhau i ddarllen

Rhannu